Thigmofilie

In mijn kindertijd was het kleinste kamertje mijn favoriete schuilplaats in huis. Het was een oord waar de andere gezinsleden je nooit kwamen storen, de enige plek waar je zonder opgaaf van reden langer kon blijven zitten dan strikt noodzakelijk. Uren heb ik er gesleten, voorraadje strips bij de hand. Soms zit de wereld je gewoon te ruim, en moet je de onderduik in.

Ook nu ik volwassen ben, wil de weidsheid van het bestaan me nog wel eens aanvliegen. Zonder rugdekking krantenstukjes tikkend in een landschapskantoor, op een receptie tot conversatie met onbekenden gedwongen, mijn pleinvrees onderdrukkend in een ondergrondse parkeergarage: hevig kan ik dan terugverlangen naar de geborgenheid van de wc uit mijn kindertijd.

Die zucht naar in je schulp kruipen, naar verstoppertje spelen voor de wereld: het is geen afwijking, schrijft de Nederlandse bioloog Midas Dekkers in De thigmofiel. Het verlangen naar geborgenheid (Atlas Contact). Het is wat biologen thigmofilie noemen: holtezucht, de liefde voor de kleine ruimte.

Hilde Van den Eynde in De Standaard der Letteren, 16 oktober 2015.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s