Ik heb Tommy Wieringa voor het eerst op tv gezien toen hij een tijdje geleden de tekst schreef voor het Groot Nederlands Dictee. Ik was onder de indruk van zijn lijzige dictie en zijn misschien wel typisch Hollandse branie. En van zijn tekst natuurlijk, een schitterend staaltje – maar heel erg moeilijk – Nederlands. Na z’n optreden besloot ik voor de zoveelste keer om Joe Speedboot te lezen. En dat heb ik een paar dagen geleden eindelijk gedaan. Op een avond was het uit. Ik heb gelezen tot half twee ’s nachts. Wat een leeservaring! Het verhaal is niet zo heel erg speciaal: een jongens-ontwikkelings-avonturenroman die wat lijkt op de mooie boeken van de pas gestorven Henri Van Daele vind ik. Maar het vertelperspectief is bijzonder. En het hoofdpersonage. En wat een taal!
Filips blog 
Plaats een reactie