Dijken

Het onvolprezen vrijwilligersproject Laurens Jz. Coster stuurt me vandaag weer een schitterend gedicht van Buddingh’:

Dijken

Ik weet niet of ’t ook elders wordt gebruikt
(misschien is ’t zelfs in Dordt weer uitgestorven)
het werkwoord ‘dijken’: het betekende
samen met een vriendinnetje op de fiets

wegdwarrelen in het zomeravondduister
en ergens onderaan een zachte berm
in elkaars armen liggen. (Meestal was ‘t
heel instructief, maar ook volmaakt onschuldig.)

Er waren er, die grote faam genoten
als dijker: bijna iedere avond zag je
ze gaan, nu weer ’s met deze, dan met die.

Je kon ze ook, vooral wanneer ’t lang droog
geweest was, duidelijk herkennen: aan
de regenjas op hun bagagedrager.

Cees Buddingh’ (1918‑1985) uit: De eerste zestig (1978)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s