Nachtmis

Hoe het toch iets doet met een mens, zo’n nachtmis op Kerstnacht. Hoe je dan een brok in je keel krijgt, wanneer de priester door de doodstille kerk schrijdt met een pop van plastiek en die in de kerststal bij het altaar legt. Hoe dan de mis verder gaat, met een orgel en een koor en mensen die net als jij door de nacht en door de kou de feestvierders hebben verlaten om deel te nemen aan iets wat een oude traditie is die op dat moment in honderden andere kerken ook plaatsvindt. Nog altijd. Ook nog bij ons. Hoe je dan buiten komt. Opgetogen. En hoe je dan, de dag erna, met dat opgetogen gevoel, nog eens een kerkdienst volgt, terwijl je aan het strijken bent, op de BBC nog wel. Hoe je daar een schitterende speech hoort over God die zich niet met groot vertoon laat zien (maar in een kind) en wie vandaag de herders zouden zijn (bewakers). En hoe dat opgetogen Kerstdaggevoel dan de hele dag bij je blijft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s