Maandag: pasta met broccoli
Dinsdag: worst met savooipuree
Woensdag: spiering met graanmosterd en gebakken aardappelen
Donderdag: tagliatelli met witloof, mascarpone, kruidenkaas en gerookte zalm
Vrijdag: gegratineerde prei met tagliatelle 

FILIP’S BOODSCHAPPENLIJST (niet volledig – rekening houdend met wat al in de kast of tuin steekt)

- broccoli
- hamblokjes (2 x)
- Boursin light of kruidenkaas (2 x)
- worsten
- 1 kg stoofprei
- groene tagliatelle (2 x)
- geraspte kaas voor gratin
- spiering
- witte wijn
- room
- witloof
- mascarpone
- gerookte zalm

‘Liefst zou ik 19de-eeuws, in witlinnen pak, met stoomtreinen of -boten van het ene koloniale hotel naar het andere willen reizen, lezend in in leder gebonden boeken van dode schrijvers, milde cocktails drinkend, de omgang van butlers met het zilverbestek gadeslaand, met heren van stand converserend over de voordelen van tropisch hout als lambrizering, de dames met beschaafd geflirt behagend, hun gekir aanhorend, het ego met een zijden doekje afstoffend.’

Olieverfschetsen van John Constable uit het Victoria en Albertmuseum, nog tot 29 januari in het Museum voor Schone Kunsten in Gent. Die tentoonstelling moet ik zien.

De foto is wat onscherp, maar de courgettepickles – voor de allereerste keer gemaakt – is eigenlijk best wel gelukt, denk ik. Alleen denk ik, nadat de pickles al een week in de koelkast staan en ik vandaag de allereerste hap nam, dat ik eigenlijk niet zo’n picklesliefhebber ben… Iemand drie potjes?

I go by a field where once
I cultivated a few poor crops.
It is now covered with young trees,
for the forest that belongs here
has come back and reclaimed its own.
And I think of all the effort
I have wasted and all the time,
and of how much joy I took
in that failed work and how much
it taught me. For in so failing
I learned something of my place,
something of myself, and now
I welcome back the trees.

Wendell Berry, in Leavings.

Ik vond dit gedicht vandaag in m’n inbox via het fantastische The Writer’s Almanac en ik plaats het niet omdat ik het zo goed geschreven vind, maar omdat het zo’n beetje de situatie weergeeft van m’n moestuinseizoen. Verschillende oogsten waren een mislukking: de struikboontjes wilden niet lukken, de tomaten bleken allemaal geveld door ziekte toen ik terugkeerde uit vakantie, de slakken zitten onophoudelijk in m’n kolen, de spinazie was wisselvallig, de pompoenen slaan niet aan. De aardappelen waren dan weer wel een succes. Wat een klompen, die desirée-patatten! Ook de courgetten lopen goed. Een mens denkt er dan al eens aan om van z’n moestuin een grasveld te maken, of een vijver. Maar straks is er weer dat voorjaar, dat nieuwe begin, die mooi gespitte grond, die hoop.

Ik had het echt ook wel aan de muur willen hangen in mijn living, maar iemand anders was me voor.

• een onvriendelijk kijkende mevrouw met hond in de Witteweg
• een normale jongen met zijn lief (?) dat zowat de helft kleiner is die aan het wandelen zijn in de Wittehoevelaan
• in de Builoogstraat een paadje waarvan je nooit zou weten dat het een paadje is omdat het in een plooi van het landschap zit en je zou denken dat er enkel bomen en struiken in die plooi zitten (en je zegt tegen jezelf dat je in de vakantie toch eens een wandeling moet maken langs de groteroutepaden waarvan dat paadje een deeltje is)
• in de Builoogstraat twee meisjes met twee honden, een grote en een kleine
• drie fietsende meisjes met helm en met hun moeder erachter in de Bergstraat
• in de Zwartehoekstraat meester Jan die in de berm voor zijn huis hout aan het klieven was en tegen wie ik roep wat een kracht en die tegen mij roept dat de ketting van mijn fiets roept om olie
• nog in de Zwartehoekstraat op het einde van de wereld een typisch Vlaams huis met een boom met een man erin die kersen aan het plukken is en van wie enkel de benen te zien zijn
• een dode rat in de Velpestraat
• een oud vrouwtje met een looprek in het midden van de bocht (Perrestraat)
• een oude meneer die op het eind van de wereld zijn gazon is aan het afrijden met een zitmaaier
• een meisje dat in een wei zit langs de Holleweg en even later een jongen die met zijn fiets voorbijrijdt en die misschien wel te laat was voor zijn afspraakje met dat meisje
• een vrouw met een voorschoot die de garage aan het borstelen is in de Pimberg

Houellebecq wordt vaak in de eerste plaats gekarakteriseerd als maatschappijcriticus of provocateur, alsof hij niet ook een geweldige zinnenschrijver is. Hij is in staat om met één detail gecompliceerde personages en situaties neer te zetten. Zoals deze scène: toen Jed Martin moest wachten op een politiecommissaris, ging hij zitten, bladerde hij door een oud politietijdschrift, ‘en kwam toen op het idee om door het raam te kijken’. Een minder goede schrijver dan Houellebecq had hem simpelweg uit het raam laten kijken. Nu, door een paar woorden extra en een net iets ander acent, wordt een banale, registrerende zin persoonlijk en herkenbaar. We zitten meteen in Martins hoofd. We krijgen een idee van zijn verveling, en van de hoop om daaraan te ontsnappen.

Uit een recensie van De kaart en het gebied door Dries Muus in HP/De Tijd.

Vandaag op de cover van De Standaard:

Wij in het Westen vinden persoonlijk slagen, individuele competentie en authenticiteit almaar belangrijker. Tegenslagen zien we als persoonlijk falen, niet meer al het gevolg van omgevingsfactoren; We worden hulpelozer: wij zijn dat falen. We willen het ideale leven leiden, in plaats van tevreden te zijn met het leven dat we hebben. We kopen een Smartphone en zijn daar eventjes heel blij mee, maar willen volgend jaar het nieuwste model.