Etnische zuivering

Mijn hof ziet er niet uit. Het onkruid heeft gewonnen. Ik zou dringend orde op zaken moeten stellen. Laten zien wie de baas is. Met harde hand de boosdoeners vernietigen. Met wortel en al. Noem het gerust een radicale etnische zuivering, met mezelf als alwetende en almachtige deus ex machina die nietsvermoedend maar overdonderdend vernietigend optreedt. Ha, ze dachten dat ze het voor het zeggen hadden in m’n tuin, die hagewindes en weet ik al. Mis poes. Ongenadig treed ik op. Geen wortel blijft gespaard. Wetend – helaas – dat onkruid niet vergaat. En dat propere rijtjes prei slechts tijdelijk zijn. Tot het onkruid weer oprukt. En God weer eens uit zijn kot moet komen. Maar die – een nieuwe man – heeft het tegenwoordig te druk met kinderen naar her en der voeren, verjaardagsfeestjes bijwonen, lief zijn voor de vrouw, eten maken, stukken van het huis verven, strijken, opruimen, stukjes schrijven…

Nazomer

Het was vandaag een prachtige warme nazomerdag en de gedachte dat de zomer voorbij is deed me denken aan een gedicht van Rilke dat weliswaar Herfstdag heet, maar m.i. perfect het gevoel weergeeft van vandaag.

 

Herfstdag

Heer, het is tijd. Het was een grootse zomer.

Leg nu uw schaduw op de zonnewijzers

en laat de wind over de velden komen.

 

Gebied de vruchten vol te zijn,

verleen hun nog twee zuidelijke dagen,

stuw ze naar de voldragenheid en jaag

de laatste zoetheid in de zware wijn.

 

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer,

wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,

zal waken, lezen, lange brieven schrijven

en rusteloos de lanen op en neer

gaan als de wind de blaren voort zal drijven.

 

RILKE, Rainer Maria, Wie nu geen huis heeft. Bert Bakker, Amsterdam, 1986. Vertaling: Peter Verstegen.

 

Patatten (bis)

Toch wel handig, zo’n blog. Zonder blog zou ik allang vergeten zijn dat het op 14 april was dat ik m’n patatten plantte. Ze zijn er ondertussen allemaal uit, sinds midden augustus. Dat betekent dat ze precies vier maanden onder de grond hebben gezeten. Ik heb geen flauw idee of dat lang genoeg is. Maar het moet gezegd: het was een goed patattenjaar. De nonkel van m’n vrouw die fruitkweker is, vond dat evident: de planten hebben volgens hem alles gehad wat ze nodig hadden om goed te kunnen groeien. En zo komt het dat m’n tuinkot vol staat met afgedekte bakken vol patatten. Er zijn echte kanjers bij. Ik moet er nog wat antischeuttpoeder op strooien (dat deed ik vroeger nooit, waardoor er al vlug scheuten kwamen aan de patatten). En dan maar smullen van zelf gekweekte patatten. En ook: wanneer ik in het najaar of putje winter patatten ga halen om te koken, denken aan die mooie zomerdagen toen ik ze aan het rooien was…

Zwaluwen

Tienduizenden zwaluwen zijn kort voor hun terugkeer naar Europa omgekomen door een onverwachte temperatuurdaling in Zuid-Afrika, zo blijkt. De overlevenden zijn onderweg naar hier, staat in de krant. Lang geleden dat ik nog eens een zwaluw heb gezien. Niet dat ik er meteen een zou herkennen in de lucht, maar toch. Met hun gespleten staart (ja toch?) en hun formule-1-gewijze gescheer zijn ze toch wel redelijk herkenbaar. Ook zwaluwnesten heb ik al jarenlang niet meer gezien. En dat was vroeger wel wat anders. Op de speelplaats van m’n lagere school was er een afdak waar we onder konden schuilen als het regende. Zwaluwnesten dat daar waren! Zelfs tijdens de speeltijd vlogen de beestjes af en aan met eten voor hun kroost. Terwijl wij aan het voetballen waren – zoals steeds werd ik zowat als laatste gekozen door een teamkapitein en belandde ik in de goal – vlogen die beestjes vrolijk af en aan met eten of gerief voor hun huis, een vooral met modder opgetrokken bolletje tegen de rand van het dak. De vloer onder de nesten was vuil van het bouwmateriaal en de etensresten die naar beneden waren gevallen. Dat soort taferelen komen we dus allemaal niet meer tegen, in onze vervuilde wereld met z’n vieze luchten. Toch blijven de zwaluwen terugkomen naar de regio die hun soort flink moet hebben uitgedund. Ik zie het mij nog niet meteen doen. Trouwe beestjes, die zwaluwen.

Het lentegevoel

Gisteren voor het eerst in de tuin gewerkt. Ik heb pattaten geplant. Nicola. Vier rijtjes, 60 cm van elkaar en in de rij 40 cm tussen de patatten. Charlotte heb ik ook, maar die zijn nog niet geplant. De haag stond vol met frisse groene blaadjes. Dat doet mij elk jaar weer denken aan het begin van The Canterbury Tales (die ik overigens niet heb gelezen) en aan het begin van Reinaert de Vos: het was in eenen tsinxen daghe, dat beede bosch ende haghe met groenen loveren waren bevaen.

Het lentegevoel, quoi.