Erwin Mortier

Van z’n Marcel was ik toch wel redelijk erg sterk onder de indruk. Ik zou dan eigenlijk wel héél graag en liefst meteen ook aan z’n bekroonde Godenslaap willen beginnen. Helaas: door z’n gebral, geraas & getier van de laatste jaren – vandaag in De Standaard té eufemistisch “talent voor polemiek” genoemd – heb ik zo’n dégout van het mannetje gekregen dat ik wellicht nooit meer iets zal lezen van hem. Van deze blaffende kip zonder kop geen eieren meer.

VRT-commercie

Daarstraks gehoord op het radionieuws. Daarna gezien op het tv-journaal. Hoe de VRT besloten heeft een eind te maken aan de BV-foto’s die het programma van Tom Waes heeft opgeleverd. Ik haat het wanneer er op de VRT-radio of het VRT-journaal promotie wordt gemaakt voor andere producten van de openbare omroep. Dat is cross-selling van het zuiverste water. De zogenaamde onafhankelijke nieuwsprogramma’s blijken dan net zo’n commerciële producten te zijn als een zak chips of een bus shampoo. En net als die producten moeten ze het opnemen tegen concurrenten. Ik vind dat nieuwsprogramma’s onafhankelijk moeten zijn. Kan dat niet? Dat men het mij dan eerlijk zegt. Dan kijk of luister ik niet meer. Maar dat men niet meer komt zeuren over de zogenaamde onafhankelijkheid van de journalisten. Die journalisten zijn even onafhankelijk als de inwoners van Tibet. Alleen hebben ze dat blijkbaar nog niet begrepen, of liever: willen ze dat niet begrijpen.