Marta

Soms stoot een mens als zappend op een pareltje. Gisteren was het zover. Ik belandde bij Nunnan (de non), een Zweedse documentaire (2007) van Maud Nycander over Marta, een vrouw die op haar 19de intrad bij de karmelietessen, de strengste van alle kloosterorden. Toegegeven: Marta’s familie (negen kinderen) was erg katholiek. Toch was het voor Marta’s moeder niet evident om een dochter af te staan. Marta mag het klooster van Glumslöv in Zuid-Zweden nooit verlaten en haar familieleden maar zeven keer per jaar ontmoeten, in een speciale bezoekersruimte waar ze van hen gescheiden is door tralies. De documentaire volgde Marta en haar familie gedurende tien jaar. Normaal mag er niet gefilmd worden in het klooster, maar uitzonderlijk kreeg Maud Nycander de toelating om Marta twee keer te interviewen, net voor haar intrede en na haar vijfjarig noviciaat. Ze praatte ook met Marta’s moeder, haar zus Helena, haar oudste en jongste broers Samuel en Emanuel. Net als Humo vond ik het een voortreffelijke documentaire, in een tijdspanne van tien jaar gefilmd, met respect voor het onderwerp en de hoofdpersonen. De documentaire werd bekroond met de Prix Italia 2007. Zoals steeds wanneer ik kloosterlingen zie of aan het woord hoor werd ik gisteren getroffen door het onmiskenbare geluk en de overweldigende vrede en zachtheid van die mensen. Dat was dus ook zo bij Marta. Als jonge kloosterlinge bleek zij héél wijze inzichten te hebben. Over het jachtige leven, bijvoorbeeld, en de reis naar ons innerlijke zelf die minstens even boeiend is als de buitenlandse vakantiezoektocht van anderen naar (oppervlakkige) kicks…

Plekje

d0402008

Originally uploaded by m-klueber

Plotseling was ze daar. De Hahnensee. Azuurblauw water. Machtige bergen. Een groene oever. Een strakke lucht. Bossen. Een bootje. Ik belandde er na een klimmetje in groep twee jaar geleden tijdens een ietwat verregende vakantie in Sankt-Moritz (Zwitserland). Ik zwoor er ter plekke dat ik er ooit nog eens zou terugkomen. Misschien moet ik in m’n testament laten opnemen dat ze er m’n as verstrooien. Sindsdien ben ik er in gedachten al vaak geweest.