Huwelijk

Gisteren een levensles tegengekomen in David Copperfield van Charles Dickens. Copperfield is op dat moment in het boek getrouwd met een mooi kindvrouwtje dat er in het huishouden niets van bakt (later sterft ze, waarop Copperfield trouwt met zijn zielsverwante Agnes, de favoriet, vermoed ik, van zijn eigenzinnige tante). Zijn tante geeft hem een advies dat ook ik ter harte zal nemen:

“You have chosen freely for yourself;” a cloud passed over her face for a moment, I thought; “and you have chosen a very pretty and a very affectionate creature. It will be your duty, and it will be your pleasure too – of course I know that; I am not delivering a lecture – to estimate her (as you chose her) by the qualities she has, an not by the qualities she may not have. The latter you must develeop in her, if you can. And if you cannot, child,” here my aunt rubbed her nose, “you must just accustom yourself to do without ‘em. But remember, my dear, your future is between you two. No one can assist you; you are to work it out for yourselves. This is marriage, Trot; and Heaven bless you both, in it, for a pair of babes in the wood as you are!”

90 km in 2 sec.

Zaterdag heb ik 90 kilometer per uur gehaald in twee seconden. In diezelfde twee seconden zat ik op 34 meter hoogte. Het was in Plopsaland, in naar het schijnt de snelste launchcoaster van de Benelux. Nadien viel ik loodrecht naar beneden. Daarna volgde een iets minder spectaculaire rit langs drie loopings tijdens een parcours van 600 meter lang. Drie keer zag ik de wereld op zijn kop. Ik ben normaal geen grote held in dat soort dingen, maar mijn dochter (bijna negen) wou erin. En kinderen moeten vergezeld zijn van een volwassene… Overigens werd Anubis The Ride – daar gaat het over – die dag ingehuldigd. Helaas mochten we niet blijven voor de VIP-receptie…

Lentefeest

Van mijn eerste communie herinner ik me niet veel meer. Ook niet van m’n plechtige communie. Al weet ik dat ik bij die laatste gebeurtenis van onderpastoor De Witte niet mocht meezingen – en ook eens buiten ben gezet bij een van de voorbereidende lessen – iets waar ik overigens behoorlijk van onder de indruk was want ik was een brave leerling. Onderpastoor De Witte lag me niet zo. Ik had het meer voor onderpastoor Hebbelinck. Die schreef gedichten. En publiceerde ze nog ook. Ik heb nog altijd een bundeltje van hem liggen. We schrijven de jaren zeventig. Het was volop hippieperiode, en onderpastoor Hebbelinck voelde zich als een vis in het water. Maar de pastoor had het niet begrepen op die gedichten. En onderpastoor Hebbelinck verdween. Dus was het De Witte die de voorbereiding moest doen van de eerste en de plechtige communicanten. Dat was nodig om ons goed voor te bereiden op de Grote Dag. Dat was het toch wel, zo’n communie: een Grote Dag. De bisschop zelf kwam dan naar ons dorp om ons te vormen. De meisjes moesten allemaal een wit habijt dragen. Wij moesten een kostuumpje aandoen – met strik. Onze vaders droegen een kostuum. En na de plechtigheid was het feest. Moeder maakte een feestmaaltijd klaar. En van m’n peter kreeg ik een echte horloge. Niets van dat alles was er zaterdag bij het lentefeest van m’n neefje. Het vond plaats in de gymzaal van een school waar een podium was gemaakt. Centraal hing de vlag van de vrijzinnigheid. Ouders droegen geen kostuums of mooie pakken. Een clown trad op en dan volgde het officiële gedeelte waarbij de lentefeestelingen een handdoek kregen met hun naam en een paar poppen. Nadien volgde een receptie. De kinderen speelden buiten. Om vijf uur kregen ze een ijsje en werden er balonnen opgelaten. Dat was het. Triestig vind ik dat, een gelaïciseerde samenleving waar Grote Momenten verdwijnen en alles heel erg vlak wordt. Is dat het dan, de eenentwintigste eeuw, het toppunt van beschaving? Is het dat maar?

Kakken in de kribbe

Kerstfeest in de familie. De kinderen moeten Jozef, Maria, Jezus en de herders spelen. M’n oudste dochter is Maria, m’n jongste is een herder. In de kribbe de jongste aanwinst van de familie. Die houdt het Kerstspektakel enkele minuten op omdat hij net in de kribbe stevig in z’n pamper begint de kakken. Zou Jezus dan nooit gekakt hebben, vraagt een nichtje zich af…

Dochters

M’n dochters zijn nog maar 8 en 5 dus het is nog véél te vroeg om aan hun huwelijk te denken, als dat er al ooit van komt. Maar het gevoel in onderstaand gedicht – het zat vanochtend in m’n mailbox – is toch al heel erg bekend…

After Our Daughter’s Wedding

While the remnants of cake
and half-empty champagne glasses
lay on the lawn like sunbathers lingering
in the slanting light, we left the house guests
and drove to Antonelli’s pond.
On a log by the bank I sat in my flowered dress and cried.
A lone fisherman drifted by, casting his ribbon of light.
“Do you feel like you’ve given her away?” you asked.
But no, it was that she made it
to here, that she didn’t
drown in a well or die
of pneumonia or take the pills.
She wasn’t crushed
under the mammoth wheels of a semi
on highway 17, wasn’t found
lying in the alley
that night after rehearsal
when I got the time wrong.
It’s animal. The egg
not eaten by a weasel. Turtles
crossing the beach, exposed
in the moonlight. And we
have so few to start with.
And that long gestation—
like carrying your soul out in front of you.
All those years of feeding
and watching. The vulnerable hollow
at the back of the neck. Never knowing
what could pick them off—a seagull
swooping down for a clam.
Our most basic imperative:
for them to survive.
And there’s never been a moment
we could count on it.

Ellen BASS, Mules of Love, 2002.

 

Moshe

M’n dochter heeft een zwak oog. Dat bleek tijdens een schoolonderzoek en werd bevestigd door onze oogarts. Haar ene oog werkt veel minder goed dan het andere. Om het luie oog aan het werk te zetten, moeten we het goede oog afplakken. En ze moet een bril beginnen dragen. Ik vind dat verschrikkelijk. Ze wordt pas vijf. Kleuters met afgeplakte ogen, vind ik zo’n kneusjes. Maar m’n dochter pakt het goed op, met dank aan de oogarts. En aan de fabrikanten van brillen en plakkers, die vandaag toch wel heel kindvriendelijke producten weten te ontwikkelen. Dus misschien loopt het wel beter dan ik denk. Tenslotte hoeven éénogigen niet allemaal schlemiels te zijn. Daarbij denk ik dan aan Moshe Dayan, de legendarische Israelische generaal die ik in m’n kindertijd vaak op tv heb gezien (in de zesdaagse of één van die andere oorlogen). Stiekem hoop ik dat m’n dochter even fors reageert op wie haar uitlacht dan Moshe Dayan in de oorlog… Of is dat erover?

Maniakske

Ik gooi het maar meteen in de groep: ik ben een maniakske. Ik wil altijd op tijd zijn. Overal. Ook op vakantie. En dus begin ik al een half uur op voorhand om me klaar te maken, m’n jas aan te doen, m’n schoenen te poetsen… En vooral: iedereen in huis aan te porren om zich ook klaar te maken. Ik ben dus goed in stressen. Mijn vrouw en dochters zijn zo helemaal niet. Dat leidt tot probleemsituaties. Vanochtend nog. Toen ik iedereen zat aan te porren om voort te maken. Zodat we op tijd konden vertrekken naar school. Zodat ik m’n trein kon halen (er zijn er genoeg, maar ik probeer altijd de vroegste te halen). En zo kwam het dat ik me kwaad maakte. En dat m’n jongste dochter begon te wenen. En daarbij de pot met haarspeldjes omstootte. En we dus zeker niet op tijd konden vertrekken. Het is sterker dan mij. Maar ik beloof er aan te werken. Jullie horen er nog van.