How much joy I took in that failed work
augustus 23, 2011
I go by a field where once
I cultivated a few poor crops.
It is now covered with young trees,
for the forest that belongs here
has come back and reclaimed its own.
And I think of all the effort
I have wasted and all the time,
and of how much joy I took
in that failed work and how much
it taught me. For in so failing
I learned something of my place,
something of myself, and now
I welcome back the trees.
Wendell Berry, in Leavings.
Ik vond dit gedicht vandaag in m’n inbox via het fantastische The Writer’s Almanac en ik plaats het niet omdat ik het zo goed geschreven vind, maar omdat het zo’n beetje de situatie weergeeft van m’n moestuinseizoen. Verschillende oogsten waren een mislukking: de struikboontjes wilden niet lukken, de tomaten bleken allemaal geveld door ziekte toen ik terugkeerde uit vakantie, de slakken zitten onophoudelijk in m’n kolen, de spinazie was wisselvallig, de pompoenen slaan niet aan. De aardappelen waren dan weer wel een succes. Wat een klompen, die desirée-patatten! Ook de courgetten lopen goed. Een mens denkt er dan al eens aan om van z’n moestuin een grasveld te maken, of een vijver. Maar straks is er weer dat voorjaar, dat nieuwe begin, die mooi gespitte grond, die hoop.
