Wat een vrouw

Wat een vrouw, die Martha Gellhorn (ik lees net in de krant een recensie van een boek met een selectie uit haar briefwisseling). Ze was in het begin van de vorige eeuw één van de betere oorlogscorrespondenten en was een tijdlang getrouwd met Ernest Hemingway. Toen vrouwelijke oorlogscorrespondenten werden geweerd aan het front, vermomde ze zich als verpleegster om over de landing in Normandië te berichten. Ze schreef over de gewone mensen in de oorlog, waardoor haar verslagen al vlug over het fenomeen oorlog gingen en niet over specifieke oorlogen. Misschien ben ik daarom eigenlijk altijd het gelukkigst in een oorlog (ook omdat ik nooit gewond ben natuurlijk) want oorlog is de grootste idioterie die er bestaat zodat iedereen die eraan meedoet alle efficiënte attributen van het leven overboord kan gooien en ook idioot kan doen. Wat een leven, wat een scherpzinnigheid! Nog een citaat. Het is een ernstige zij het geen levensbedreigende vergissing dat ik een vrouw ben. En nog een. Ze komt na de Tweede Wereldoorlog terecht op een galadiner met Winston Churchill. Zelf had ik veel succes… wegens mijn twaalf jaar oude Parijse avondjurk met blote rug. Waren mijn borsten ook nog bloot geweest, was ik ongetwijfeld in de adelstand verheven.