Het lentegevoel

Gisteren voor het eerst in de tuin gewerkt. Ik heb pattaten geplant. Nicola. Vier rijtjes, 60 cm van elkaar en in de rij 40 cm tussen de patatten. Charlotte heb ik ook, maar die zijn nog niet geplant. De haag stond vol met frisse groene blaadjes. Dat doet mij elk jaar weer denken aan het begin van The Canterbury Tales (die ik overigens niet heb gelezen) en aan het begin van Reinaert de Vos: het was in eenen tsinxen daghe, dat beede bosch ende haghe met groenen loveren waren bevaen.

Het lentegevoel, quoi.