Telefoonboek

Waar zou een mens vandaag nog een telefoonboek voor gebruiken? Ik vroeg het me af toen vorige week op zaterdag of zondag een busje door m’n straat reed met een vieze man erin die aan elk hek een zakje hing met daarin een telefoonboek.

Hoera voor Benno Barnard

Deze week gestegen in mijn heldenlijst: Barnard, Benno
Vorige positie: -256
Huidige positie: -255
Wegens: inhoud Knack-blog
Onderwerp: kunstwerk ‘Mariabeeldjes kapotgooien’ van Peter Puype
Citaat: “Zijn manifestatie van culturele zelfhaat druipt van het puberale verlangen brave oude kwezeltjes, gehecht aan hun troostrijke en volstrekt ongevaarlijke Mariaverering, zo bruut mogelijk te schofferen. Het zou heldhaftiger geweest zijn plaasteren posturekes van Mohammed te vervaardigen…”

Sprakeloos

Lang geleden dat ik nog eens iets las van Lanoye. Kartonnen dozen vond ik goed (denk ik toch — het is al heel lang geleden). Ik las ook Een slagerszoon met een brilletje (denk ik toch). Maar ik haakte af bij Het goddelijke monster (overroepen volgens mij). Wat moet ik zeggen over Sprakeloos van Lanoye dat ik gisteren uitlas? Dat het herkenbaar is. Ik ken Sint-Niklaas een beetje (ging er zes jaar naar school). Ik ken de wijk van zijn beenhouwerij een beetje (fietste toen quasi dagelijks in de buurt ervan). Ik herken zijn de maatschappij waarin hij opgroeide, de (opvoedings)principes en denkbeelden van zijn ouders (hij is zowat van mijn generatie vermoed ik). Ik herken ook het verlies van een geliefde. Dat alleen maakte Sprakeloos voor mij een bijzondere leeservaring. Verder nog iets? Ik vond het barok, toneel bijna — zeker met de rechtstreekse aansprekingen — en nogal grillig van structuur. Minder goede schrijvers zouder er een rechttoe rechtaan verhaal van hebben gemaakt. Alles bij elkaar: eerlijk, menselijk en aangrijpend. Een prima start voor leesjaar 2010.

Laat nieuwjaarsgedicht

Geschreven op minder dan een kilometer van waar ik woon, in het huis van Joos Florquin op de Predikherenberg in Leuven, veertig jaar geleden:

De ster van Kerstmis boven Wildenhoge
de blauwe nieuwjaarsnacht.
En Brabant onder onze ogen
zo winters stil en ingetogen
alsof het eeuwigheid verwacht.
Van hier, zo lang wij wensen mogen,
wordt u het liefste toebedacht.

Anton Van Wilderode, Op hoop van vrede.

Laat kerstgedicht

Het bars getij
gaat wel voorbij,
de zon omhoog
blijft schijnen:
het zacht bewind
van een klein kind
doet elke wolk
verdwijnen.

Een jaar lang zal
wel overal
zijn zorg uw zorg
verzoeten,
als gij oprecht
die nederlegt
voor zijn zeer kleine
voeten!

Anton Van Wilderode, De dag sneeuwt dicht.

Door de sneeuw

Wie vanmiddag op de Tiensesteenweg richting Leuven of Tienen reed, heeft misschien een heerschap gekruist dat, gezeten op een vrouwenfiets en ploeterend door de sneeuw, een zakje droeg van de Fnac. In dat zakje: 1). een cd met de cellosuites van Bach (een cadeau voor mezelf), 2). De voordelen van het ongemak. De beste essays, van Hans Magnus Enzensberger (idem) en 3). Koken in 30 minuten, van de KAV – Praktische school (een cadeau voor een nog onbekend familielid t.w.v. 9,95 euro en dus perfect in lijn met de richtlijn om een cadeautje te kopen voor 10 euro). Wat zegt dat over een mens?

Going to bed

I check the locks on the front door
    and the side door,
make sure the windows are closed
    and the heat dialed down.
I switch off the computer,
    turn off the living room lights.

I let in the cats.

    Reverently, I unplug the Christmas tree,
leaving Christ and the little animals
    in the dark.

The last thing I do
    is step out to the back yard
for a quick look at the Milky Way.

    The stars are halogen-blue.
The constellations, whose names
    I have long since forgotten,
look down anonymously,
    and the whole galaxy
is cartwheeling in silence through the night.

    Everything seems to be ok.

‘Going to Bed’ by George Bilgere, from Haywire.

Taaladvies met de NMBS

Uit het handboek van de NMBS-omroepers:

Zeg niet:
“De uit compassie politiek benoemde totaal ongeschikte retards die de NMBS bevolken zijn er alweer niet in geslaagd om een trein stipt te doen rijden waardoor uw trein vandaag twintig minuten vertraging heeft, net als de vorige dagen van deze maand. Maar dat zal ons worst wezen.”
Zeg:
“Door een stremming van het treinverkeer heeft uw trein 20 minuten vertraging.”

Zeg niet:
“De uit compassie politiek benoemde ongeschikte retards die de NMBS bevolken kunnen niet goed tellen waardoor uw trein vandaag een paar wagons minder telt. U zal gewoon wat dichter bij elkaar moeten staan en op de grond gaan zitten. Maar dat zal ons worst wezen.”
Zeg:
“Uw trein heeft vandaag een gewijzigde samenstelling. Wij hebben bij de logistieke diensten aangedrongen om de samenstelling van uw trein te herstellen.”

 

Hermans gedicht

De ploeger

Ik vraag geen oogst; ik heb geen schuren,
ik sta in uwen dienst zonder bezit.
Maar ik ben rijk in dit:
dat ik den ploeg van uw woord mag besturen,
en dat gij mij hebt toegewezen
dit afgelegen land en deze
hoge landouwen, waar – als in het uur
der schafte bij de paarden van mijn wil
ik leun vermoeid en stil -
de zee mij zichtbaar is zover ik tuur.

Ik vraag maar een ding, kracht
te dulden dit besef, dat ik geboren ben
in ‘t najaar van een wereld
en daarin sterven moet.
Gij weet hoe, als de ritselende klacht
van die voorbije schoonheid mij omdwerelt,
weemoed mij talmen doet
tot ik welhaast voor u verloren ben.

Ik zal de halmen niet meer zien
noch binden ooit de volle schoven,
maar doe mij in den oogst geloven
waarvoor ik dien…

Opdat, nog in de laatste voor,
ik weten mag dat mij uw doel verkoor
te zijn een ernstig ploeger op de landen
van een te worden schoonheid; eenzaam tegen
der eigen liefde dalend avondrood -
die ziet beneden aan den sprong der wegen
de hoeve van zijn deemoed, en het branden
der zachte lamp van een gelaten dood.

A. Roland Holst (1888-1976)

Torfs

Wat is die Rik Torfs toch een heerlijke schrijver! Z’n televisie-optredens kunnen me minder bekoren en z’n bewegingsplannen helemaal niet zelfs, maar z’n columns vindt ik vaak erg goed geschreven. Heerlijk politiek incorrect ook. Kortom: een man naar mijn hart (bij momenten), al is het nog wat te vroeg om hem toe te voegen aan m’n heldenlijstje. Vandaag kon z’n column – over de onnozele VRT-beslissing om het kruis te weren uit de mijter van Sinterklaas – in De Standaard alvast op m’n volle instemming rekenen. Twee citaten:

Zaterdag arriveerde Sinterklaas tegelijk in Antwerpen en in Schiedam. In Antwerpen droeg hij een mijter. In Schiedam ook. Edoch, terwijl in Schiedam op de mijter een kruis prijkte, was dat in Antwerpen niet het geval. Op die manier straalde de Antwerpse Sinterklaas pluralisme uit. Wat is pluralisme? Pluralisme is een bisschop met een mijter zonder kruis.

Feesten moeten alle mensen verenigen. Sinterklaas is de vriend van ieder kind. Dus mag hij er niet te christelijk, laat staan te katholiek uitzien. Anders lijkt het alsof hij tegen abortus is, en tegen seks voor het huwelijk. En dat recht heeft hij niet. Hij mag rare kleren dragen, zolang die geen enkele betekenis hebben. Vooral dat laatste is van belang: alles kan, zolang niets betekenis heeft. Wie maakt de grootste kans op volstrekte levensbewouwelijke neutraliteit? Wie onbenulligheid aan oppervlakkigheid paart.